MdX

Dinsdag omstreeks 18 uur stond de wereld een beetje stil toen Barack Obama zijn, een beetje stuntelig, de eed aflegde als president van de Verenigde Staten. Na de eedaflegging volgde de eerste speech van Obama als president.

Belga vertaalde de speech van Obama.

“Mijn medeburgers: Ik sta hier vandaag voor u, nederig door de taak die mij te doen staat, dankbaar voor het vertrouwen dat u in mij heeft gesteld, mij goed bewust van de offers die door onze voorouders zijn gebracht. Ik dank President Bush voor zijn diensten aan ons volk en ook voor de gastvrijheid en medewerking die hij heeft betoond gedurende het hele proces van overdracht.

Vierenveertig Amerikanen hebben nu de presidentiële eed afgelegd. Deze woorden zijn gesproken tijdens een opwaartse beweging van welvaart en de kalme wateren van de vrede. Maar soms wordt de eed ook afgelegd temidden van zich samenpakkende donkere wolken en razende stormen.

In dat soort tijden heeft Amerika doorgezet, niet alleen vanwege de vaardigheid of visie van haar leiders, maar omdat wij, het volk, de idealen van onze voorvaderen trouw zijn gebleven, en onze oprichtingsdocumenten trouw zijn gebleven.
Zo is het in het verleden gegaan; zo moet het ook gaan met deze generatie Amerikanen.

“Dat we midden in crisis zitten, is duidelijk”
Dat we midden in een crisis zitten is nu goed duidelijk. Onze natie is in oorlog, tegen een verstrekkend netwerk van geweld en haat. Onze economie is sterk verzwakt: dit is een gevolg van hebzucht en gebrek aan verantwoordelijkheid van de kant van sommigen, maar is ook te wijten aan het feit dat wij met z’n allen niet in staat zijn geweest moeilijke keuzes te maken en het land voor te bereiden op een nieuw tijdperk. Mensen zijn hun huis kwijtgeraakt, hun baan verloren, hebben hun bedrijven moeten sluiten.

Onze gezondheidszorg is te duur, en te veel mensen redden het niet in ons schoolsysteem. En elke dag brengt ons meer bewijzen dat de manier waarop wij energie verbruiken onze tegenstanders sterker maakt en een bedreiging vormt voor onze planeet.

Dit zijn de indicatoren van de crisis, die onderhevig zijn aan gegevens en statistieken. Minder goed meetbaar maar minstens even diepgaand is een groeiend gebrek aan vertrouwen in ons hele land - de knagende angst dat de neergang van Amerika onontkoombaar is, en dat de volgende generatie haar verwachtingen zal moeten bijstellen.

“Uitdagingen zullen worden opgelost”
Vandaag zeg ik u dat de uitdagingen waarmee wij geconfronteerd worden, reëel zijn. Ze zijn ernstig en talrijk. Ze zullen niet gemakkelijk of snel kunnen worden opgelost. Maar dit wil ik u zeggen, Amerika: ze zullen worden opgelost.

Vandaag zijn wij hier bijeen omdat wij gekozen hebben voor hoop in plaats van angst, saamhorigheid in plaats van onenigheid en meningsverschillen.

Vandaag zijn wij hier om een einde te maken aan kleinzielige rancunes en valse beloften, aan de verwijten en versleten dogma’s die al al te lang onze politiek hebben verstikt.

Wij zijn nog steeds een jong land, maar zoals in de Schrift staat: de tijd is gekomen om ‘kinderlijke zaken vaarwel te zeggen’. De tijd is gekomen om ons doorzettingsvermogen te herbevestigen; om te kiezen voor onze betere geschiedenis; om dat kostbare geschenk, dat nobele idee, te propageren, dat is doorgegeven van generatie op generatie: die door God geschonken belofte dat iedereen gelijk is, dat iedereen vrij is, en dat iedereen de kans moet krijgen om hun volledige portie geluk na te streven.

Wanneer wij de grootsheid van ons land herbevestigen zijn we ons ervan bewust dat grootsheid nooit iets vanzelfsprekends is. Het moet verdiend worden. Bij onze reis hebben we nooit de kortste weg gekozen, of de weg van de minste weerstand. Deze weg is niet voor de lafhartige, voor hen die ontspanning verkiezen boven werk, of die alleen de lusten van rijkdom en roem nastreven. Nee, het zijn zij die bereid zijn om risico’s te nemen, de doeners, de makers van dingen - van wie sommigen beroemd waren maar vaker onbekende hardwerkende mannen en vrouwen - die ons hebben gedragen langs het lange, zware pad naar de welvaart en de vrijheid.

“De klap van de zweep doorstaan”
Voor ons hebben zij hun karige bezittingen ingepakt en de reis over de oceaan ondernomen op zoek naar een nieuw leven.
Voor ons hebben zij geploeterd in benarde omstandigheden, en hebben ze zich in het Westen gevestigd; de klap van de zweep doorstaan, de harde aarde doorploegd.

Voor ons hebben zij gevochten en zijn ze gestorven, in plaatsen als Concord en Gettysburg, Normandië en Khe Sahn. Steeds weer hebben deze mannen en vrouwen geworsteld, offers gebracht en gezwoegd totdat hun handen kapot waren, opdat wij een beter leven zouden hebben. Zij beschouwden Amerika als meer dan de som van onze individuele ambities; groter dan alle verschillen in afkomst of rijkdom of groepering.

“Mouwen opstropen”
Dit is de reis die wij vandaag voortzetten. Wij zijn nog altijd het meest welvarende en machtige land op Aarde. Onze werknemers zijn niet minder productief dan voor het begin van deze crisis. Onze geest is niet minder vindingrijk, en er bestaat nog evenveel behoefte aan onze goederen en diensten als vorige week of vorige maand of vorig jaar. Ons vermogen is nog even groot. Maar de tijd dat wij pas op de plaats konden maken, dat we specifieke belangen konden beschermen en onplezierige beslissingen op de lange baan konden schuiven - die tijd is beslist voorbij. We moeten vanaf vandaag hard aan het werk gaan, de mouwen opstropen, en opnieuw beginnen met de taak van de wederopbouw van Amerika.

Want er is werk aan de winkel waar we ook kijken. De toestand van de economie vraagt om actie, om snel en doeltreffend handelen, en we zullen ook handelen - niet alleen om nieuwe banen te scheppen maar ook om een nieuwe basis voor groei te leggen. We zullen de wegen en bruggen gaan bouwen, de elektrische netwerken en digitale verbindingen die onze handel voeden en ons allen verbinden.
“Zon, wind, bodem temmen om brandstoffen te verschaffen”
We zullen de wetenschap weer haar rechtmatige plaats geven, en gebruik maken van de wonderen van de techniek om de kwaliteit van de gezondheidszorg te verbeteren en de kosten daarvan te verlagen. We zullen de zon en de wind en de bodem temmen om brandstof te verschaffen voor onze auto’s en onze fabrieken te laten draaien. En we zullen onze scholen en universiteiten hervormen zodat ze beter voldoen aan de eisen van de nieuwe tijd. Dit alles kunnen wij doen - en dit alles zullen wij doen.

Nu zijn er sommigen die de omvang van onze ambities in twijfel trekken - die aangeven dat ons systeem niet al te veel grote plannen kan verdragen. Deze mensen zijn kort van geheugen; want ze zijn vergeten wat dit land al heeft gepresteerd, en waartoe vrije mannen en vrouwen in staat zijn als hun verbeeldingsvermogen hand in hand gaat met een gemeenschappelijk doel, als nood hand in hand gaat met moed.

Wat de cynici niet begrijpen is dat er een aardverschuiving heeft plaatsgevonden, en dat de afgezaagde politieke argumenten die zo lang gemeengoed zijn geweest nu niet meer van toepassing zijn. Vandaag de dag vragen wij ons niet meer af of onze regering te groot of te klein is, maar of zij functioneert; of de regering gezinnen helpt om banen te vinden tegen redelijke betaling, gezondheidszorg die ze zich kunnen veroorloven, een waardig pensioen. Waar het antwoord op deze vragen Ja luidt, zijn wij van plan door te gaan; waar het antwoord nee luidt worden de prrogramma’s beëindigd.

En die mensen die de publieke fondsen beheren zullen ter verantwoording worden geroepen: om verstandig geld uit te geven, slechte gewoontes te corrigeren, en zaken te doen in het volle daglicht - want dan pas kunnen wij het cruciale vertrouwen tussen het volk en zijn regering herstellen.

Ook is de belangrijkste vraag niet of de markt een kracht ten goede of ten kwade is. Het vermogen van de markt om rijkdom te genereren en vrijheid te verhogen is ongeëvenaard, maar deze crisis heeft ons een signaal gegeven dat zonder waakzaamheid de markt onbeheersbaar kan worden - en dat een land geen welvaart kan kennen als het alleen de welvarenden begunstigt. Het succes van onze economie is altijd afhankelijk geweest niet alleen van de omvang van ons Bruto Binnenlands Product, maar van de reikwijdte van onze welvaart; van ons vermogen om kansen te bieden aan eenieder die daarvoor open staat - niet uit liefdadigheid, maar omdat dat de zekerste weg is naar ons gemeenschappelijk goed.

“Weet dat Amerika een vriend is van elke natie”
Wat betreft onze gezamenlijke verdediging: de keuze tussen onze veiligheid en onze idealen verwerpen wij als onjuist. De grondleggers van onze natie, die voor gevaren stonden die wij ons nauwelijks kunnen voorstellen, hebben een handvest opgesteld die garant stond voor onze rechtsorde en rechten van de mens, een handvest dat is uitgegroeid door het bloed van vele generaties.

De wereld wordt nog steeds verlicht door die idealen, en we zullen ze niet opgeven uit opportunisme. En dus zeg ik tegen alle andere volkeren en regeringen die vandaag kijken, van de grootste hoofdsteden tot het kleine dorpje waar mijn vader werd geboren: weet dat Amerika een vriend is van elke natie en alle manen, vrouwen en kinderen die op zoek zijn naar een toekomst vol vrede en waardigheid, en dat we er opnieuw klaar voor zijn om de leiding te nemen.

“Stevige allianties nodig”
Ik roep in herinnering dat eerdere generaties niet alleen tegen fascisme en communisme optraden met tanks en granaten, maar met stevige allianties en duurzame overtuigingen. Zij begrepen al dat alleen onze kracht alleen niet genoeg is om ons te beschermen en ons niet het recht geeft om te doen wat wij maar willen. Integendeel, zij wisten dat onze kracht groeit door een voorzichtig gebruik (ervan); onze veiligheid komt voort uit de gerechtigdheid van ons doel, de kracht van ons voorbeeld, de temperende eigenschappen van nederigheid en inperking.

Wij zijn de bewaarders van dit erfgoed. Als we ons eens temeer laten leiden door deze principes, zijn we opgewassen tegen die nieuwe bedreigingen die een nog grotere inspanning vergen - een nog nauwere samenwerking en wederzijds begrip tussen naties. We zullen beginnen Irak op een verantwoorde manier aan zijn volk over te laten. We zullen een welverdiende vrede smeden in Afghanistan. Met oude vrienden en vijanden van weleer zullen we onvermoeibaar samenwerken om de nucleaire dreiging te verminderen en het spook van een opwarmende planeet verjagen.

“Niet aarzelen onze levensstijl te verdedigen”
We zullen ons niet verontschuldigen voor onze levensstijl, noch aarzelen om die te verdedigen. En voor diegenen die hun doel proberen te bereiken door middel van terreur en het afslachten van onschuldige mensen: laten we nu tegen u zeggen dat wij sterker zijn en dat onze geest niet gebroken kan worden; u zult het niet langer volhouden dan wij en wij zullen u verslaan.

Want wij weten dat ons veelkleurig erfgoed een kracht inhoudt, geen zwakte. Wij zijn een natie van christenen en moslims, joden en hindoes - en ongelovigen. Wij zijn gevormd door elke taal en cultuur uit alle hoeken van deze Aarde; en omdat we van de bittere smaak van de burgeroorlog en segregatie hebben geproefd, en sterker en meer verenigd uit dat donkere hoofdstuk naar voren zijn gekomen, kunnen we niet anders dan geloven dat de oude haat ooit zal verdwijnen; dat de lijnen die de stammen scheiden spoedig zullen vervagen; dat, naarmate de wereld kleiner wordt, onze gezamenlijke menselijkheid naar boven zal komen; en dat Amerika haar rol moet vervullen in het verwelkomen van een nieuw tijdperk van vrede.

“Moslimwereld: op zoek naar een nieuwe weg voorwaarts”
Aan de moslimwereld zeg ik dat we op zoek zijn naar een nieuwe weg voorwaarts, gebaseerd op gezamenlijke interesse en wederzijds respect. Aan die leider in de wereld die conflicten probeert te stimuleren, of het leed van zijn samenleving aan het Westen wijten: weet dat uw volk u zal beoordelen op basis van wat u kunt opbouwen, niet wat u kunt vernietigen.

Aan diegenen die hun macht ontlenen aan corruptie en bedrog en het monddood maken van andersdenkenden: weet dat u de geschiedenis niet aan uw zijde hebt staan maar dat wij u een hand zullen toereiken als u bereid bent om uw vuist te openen.

“Wereld is veranderd, wij zullen mee moeten veranderen”
Aan de volkeren van arme naties, zeg ik dat we met u zullen samenwerken om uw boerderijen te laten opbloeien en schoon water over uw land te laten stromen; om uitgehongerde lichamen en hongerige geesten te voeden. Aan naties zoals de onze die kunnen genieten van een relatieve welvaart zeggen we dat we het ons niet meer kunnen veroorloven om onverschillig te zijn ten opzichte van leed buiten onze grenzen; noch kunnen we de bronnen in de wereld opmaken zonder aandacht voor de gevolgen. Want de wereld is veranderd en wij zullen mee moeten veranderen.

Terwijl we nadenken over de weg die voor ons ligt, denken we met nederige dankbaarheid terug aan die dappere Amerikanen die, terwijl ik spreek, in verre woestijnen en berggebieden patrouilleren. Zij hebben ons vandaag iets te zeggen, net zoals de helden die in Arlington liggen door de eeuwen zullen blijven fluisteren.

Wij eren hen niet alleen omdat zij de bewakers van onze vrijheid zijn, maar ook omdat zij de geest van gedienstigheid vertegenwoordigen; een bereidheid om betekenis te vinden in iets dat groter is dan zijzelf. En toch, op dit moment - een moment dat een hele generatie zal bepalen - is het juist deze geest die bezit van ons allen moet nemen.

Want hoeveel een regering ook kan en moet doen, uiteindelijk steunt deze natie op het geloof en de vastberadenheid van het Amerikaanse volk. Het is de vriendelijkheid om een vreemdeling op te nemen wanneer de dijken doorbreken, de onzelfzuchtigheid van werknemers die liever uren inleveren dan dat een vriend zijn of haar baan verliest, die ervoor zorgt dat we ons door deze donkere tijden weten te slaan. Het is de moed van de brandweerman om een trap vol rook op te stormen, maar ook de bereidheid van een ouder om een kind te voeden, die uiteindelijk ons lot bepaalt.

“Een nieuw tijdperk van responsabilisering”
Onze uitdagingen kunnen dan wel nieuw zijn. De middelen waarmee we er tegen vechten kunnen nieuw zijn. Maar die waarden waarop ons welslagen berust — hard werken en eerlijkheid, moed en eerlijk spel, tolerantie en nieuwsgierigheid, loyaliteit en patriottisme - dat zijn oude waarden. Ze zijn de waarheid. Ze liggen aan de basis van de stille kracht van de vooruitgang door onze hele geschiedenis. Wat wordt gevraagd is dus een antwoord op deze waarheden.

Wat er nu van ons vereist wordt, is een nieuw tijdperk van responsabilisering - een erkenning, door elke Amerikaan, dat we plichten hebben jegens onszelf, onze natie en de wereld, plichten die we niet morrend maar juist met plezier aanvaarden, gesterkt door de wetenschap dat er niets zo bevredigend is voor onze geest, niets zo vormend is voor ons karakter, dan ons volledig inzetten voor een moeilijke taak.

Dit is de prijs, en de belofte van burgerschap.
Dit is de bron van ons vertrouwen - de wetenschap dat God ons oproept om vorm te geven aan een onzekere bestemming.
Dit is de betekenis van onze vrijheid en onze overtuiging - waarom mannen en vrouwen en kinderen van elk ras en elke overtuiging in deze voortreffelijke Mall bijeenkomen om samen te vieren, en waarom een man wiens vader minder dan zestig jaar geleden in een plaatselijk restaurant misschien niet zou worden bediend, nu voor u kan staan om een bijzondere heilige eed af te leggen.

Laten wij daarom deze dag in ons hart opsluiten, en denken aan wie wij zijn en de lange weg die we hebben afgelegd. In het jaar van Amerika’s geboorte, in de allerkoudste maand, zit een kleine groep patriotten bijeengehurkt rond een stervend kampvuur aan de oevers van een ijzige rivier. De hoofdstad werd verlaten. De vijand rukte op.
De sneeuw was bevlekt met bloed. Op het moment dat de uitkomst van onze revolutie het meest betwijfeld werd, gebood de vader van onze natie om deze woorden aan het volk voor te lezen: Zeg het voort aan de toekomstige wereld… dat midden in de winter, toen niets dan hoop en deugd nog kon overleven… dat de stad en het land, gealarmeerd door een gezamenlijke dreiging, naar voren traden om deze het hoofd te bieden.

Amerika, in het licht van onze gezamenlijke bedreigingen, in de winter van onze tegenspeod, laat ons deze tijdloze woorden herinneren. Laten we de ijzige stromen nog eenmaal met hoop en deugd weerstaan, en laten we de stormen die nog zullen komen het hoofd bieden. Laat het gezegd zijn door de kinderen van onze kinderen dat we, toen we getest werden, weigerden om deze reis ten einde te laten komen, dat we niet onze rug toekeerden en weifelden; en met de ogen op de horizon en Gods gratie op ons allen, gaven we die geweldige gave die vrijheid heet door en, gaven die veilig over aan toekomstige generaties.

Het zit George Bush ook tijdens zijn laatste dagen als Amerikaanse president niet mee. Zelfs zijn laatste ‘moment of glory’ heeft hij in de Amerikaanse en zelfs buitenlandse nieuwsuitzendingen moeten delen.

De schuldige hiervoor is een piloot die op miraculeuze wijze met zijn vliegtuig en de 155 passagiers in de Hudson landde nadat enkele vogels het nodig vonden om in de twee motoren te vliegen van een airbus van US Airways.

En Bush had het zo goed uitgekiemd. “Eerst neem ik met een persconferentie afscheid van de journalisten in het Witte Huis” zo moet de president die er in slaagde om de laagste waarderingscijfers van zijn onderdanen te krijgen sinds Nixon gedacht hebben. “Na afloop laat ik een persbericht verspreiden waarin ik aankondig dat ik van het Amerikaanse volk afscheid neem in een toespraak. Dat moet goed zijn om nog eens de journaals te halen. Naast de kredietcrisis en dat kleine akkefietje in het Midden Oosten staat er toch niks op de internationale agenda.”
Althans zo stel ik me de gedachtengang van Bush voor. Ik kan verkeerd zijn want ik ben Charles Xavier niet.

De donderdag begon zo mooi met een uitgebreid ontbijt. Tijdens het ontbijt kreeg hij zijn dagelijkse briefing van de veiligheidsdiensten en lag een nieuwe draftversie klaar van de speech die hij om 20 uur zou geven.  Bush beseft dat de speech, die al enkele malen herschreven werd zodat geen enkele overheidsdienst of hooggeplaatste personen tegen het hoofd zou worden gestoten,  de laatste kans is om een mild oordeel te kunnen krijgen over zijn daden door de volgende generaties.

“ik zal hem nog maar eens nalezen zodat ik niet te veel over de woorden struikel” denkt George als hij aan zijn fruitsap drinkt.

Fellow citizens: For eight years, it has been my honor to serve as your president. The first decade of this new century has been a period of consequence - a time set apart. Tonight, with a thankful heart, I have asked for a final opportunity to share some thoughts on the journey we have traveled together and the future of our nation.

Dat is een goed begin. Het zet meteen de toon van de rest van de toespraak die hier en daar met een scherpe bocht een loopje met de waarheid neemt. Bush leest verder “Welkom aan Obama, blablabla, een dankwoordje aan Cheney en dan naar 2001″

“Gelukkig dat daar de waarheid niet helemaal is uitgekomen. Al zaten sommige van die nutcases wel dichtbij ” grijnst hij.

This evening, my thoughts return to the first night I addressed you from this house - Sept. 11, 2001. That morning, terrorists took nearly 3,000 lives in the worst attack on America since Pearl Harbor. I remember standing in the rubble of the World Trade Center three days later, surrounded by rescuers who had been working around the clock.

“Spijtig genoeg heb ik wel blindelings de CIA en konsoorten geloofd. Ik moest geweten hebben dat dat vroeg of laat mij zuur zou opbreken. Vooral toen ze met die massa vernietigingswapens afkwamen. Gelukkig is Sadam gepakt. Toch iets gepresteerd wat mijn papa niet is gelukt.”

Over the past seven years, a new Department of Homeland Security has been created. The military, the intelligence community, and the FBI have been transformed. Our nation is equipped with new tools to monitor the terrorists’ movements, freeze their finances, and break up their plots.

Dat de Amerikanen daarbij een groot deel van hun privacy en rechten hebben ingeleverd is een leuke bijkomstigheid. Onder het mom van een terrorismedreiging kan Homeland Security nu onbeperkt iedereen schaduwen en bespioneren.  Er is een speciale eenheid opgezet die kan ingrijpen als er burgerlijke ongehoorzaamheid is. De politie is uitgerust met tazers en mag eerst tazen en dan pas vragen stellen. “Zelfs de biometrische gegevens van buitenlandse reizigers mogen we nu opslaan. Welcome to Gitmo-nation! ”

“Spijtig dat ons beleid niet door de hele wereld is gevolgd en veroordeeld werd. Stomme Europeanen.”

And with strong allies at our side, we have taken the fight to the terrorists and those who support them.

Gelukkig was er Blair. “Aaah ik mis die gast. Goed dat ze hem nu willen inspannen in het Midden Oosten.”

Iraq has gone from a brutal dictatorship and a sworn enemy of America to an Arab democracy at the heart of the Middle East and a friend of the United States.

“Ze hebben die passage dat Irak lang het gevaarlijkste land ter wereld was er uitgelaten. Dat klinkt inderdaad beter.”

De rest ziet er goed uit. Nu nog die toespraak laten uittypen en laten bezorgen aan de pers. Namiddag nog wat inpakken en nog even oefenen zodat we kunnen schitteren om acht uur op het nieuws.

Bush bijt nog even in zijn koude toast en vertrekt naar het Oval Office. Aah ik ga dit kantoor echt missen.

Enkele uren later…..

NOKNOK

Bush: Enter

Joshua B. Bolten (Chief of Staff): Sir we might have a problem.

Bush:(lachend) Toch gene vlieger die is neergestort zeker.

Bolton: Euh, toch wel. In New York.

Bush: Tis nie waar he…….